Wybiegając nieco naprzód, poczyniłam iście cebulackie przygotowania do nadania swojej nowej podopiecznej pożądanego wizerunku. Zamierzony efekt osiągnęłam kupując stockowy wig od Dal Heiwy (z uzbieranego budżetu zostało mi jeszcze 5 zł na pierogi, można sobie wyobrazić moją radość). Nieudolnie podcięłam otrzymane od pana listonosza włosy i pomalowałam maminym lakierem do paznokci animalsy z absolutnego odzysku. Wystukując słówko absolutnego mam na myśli fakt, że miały nieprzyjemność przejść uprzednio piekło traktowania czterema innymi kolorowymi lakierami i o mało co nie stały się oczami Mortimera. Koniec końców wstawiłam je Tosce, przykleiłam jej na plastikowy czerep wiga i nagle stała się całkiem bliska różowiastemu ideałowi.


Wakacje były przyjemne i ciepłe, więc włócząc się po polach i zrujnowanych budynkach targałam ze sobą też Toskę. Narobiłam jej kilka całkiem fajnych zdjęć. Tu znowu dygresyjka, można sobie ominąć jeśli się czasu nie ma, albo się ma i nie chce się marnować. Zrobiłam Tosce super zdjęcie jak sobie trzyma plastikowego mini-loda ale wydarzyło się coś, czego żodyn się nie spodziewał, a ja to już najmniej- na toskowej dłoni trzymającej miniaturkę usiadła sobie tłusta mucha. Niby w sekcji O miejscu słów kilka dałam znać, że na blogu pojawią się owady, ale cholera, nie wiedziałam że z własnej woli będą pchać się do pozowania. Dygresyjki koniec, powracamy do poważnych biznesów.
Jakość wiga z sesji na sesję zaczęła mnie coraz bardziej denerwować, włoski zaczęły odstawać a następnie dziko sterczeć.



                                   
Po tym, jak po raz dziesiąty przyklepywałam stojący na czubku lalkowej głowy różowy włos, zaczęłam się zastanawiać co by było, gdybym zamówiła Tosce nowego wiga i doszłam do wniosku, że byłoby fajnie. Akurat (oprócz zastanawiania się nad tym, czy kupić lalce nówki włosy zastanawiam się też czasem, czy te wyskakujące znikąd oferty mogą świadczyć jakoś na korzyść teorii spiskowych) na grupce pojawiło się ogłoszenie o zbiorówce z Leeke- udział wzięłam wybierając uroczy wig z grzywką w kolorze pink cocktail. Idąc za ciosem zakupiłam też chipy od LullabyForDolls, czyli mojego faworyta jeśli chodzi o lalkowe oczy. Super cool sprawa, jakościowy miód i często zmieniają kolor w zależności od kąta padania światła. No czego więcej chcieć darmowej wysyłki!
Efektem wrześniowych przemian stał się mniej dobitnie cukierkowy, a bardziej delikatnie pastelowy stwór, który w dłuższej przerwie między zajęciami na uczelni został wciśnięty m.in. na uschnięte drzewo.



Byłam zadowolona z wyglądu Toski przez jakieś dwa miesiące z drobnym hakiem, po czym zdecydowałam, że może powinnam ją sprzedać (genialne!).

Zanim zostanę oskarżona o niespójne zachowanie i kompulsywną niestałość, spróbuję przybliżyć swój sposób myślenia, towarzyszący mi szczególnie te kilka miesięcy temu, kiedy jeszcze lalek w swoim mieszkaniu miałam pięć (Noah, Lone, Toska, Odie i Mo).
Lalki często mi ciążą. To bardziej przenośnia, ale dosłownie czasem też, bo są ciężkawe jednak. W każdym bądź razie często patrzę na półkę, na której siedzą, i łapię się na przeliczaniu wydanych na nie pieniędzy. Co niezmiennie sprawia, że czuję się niepewnie. Czy powinnam przewalać tyle funduszy na rzeczy, które średnio mi się przydają do życia? Lubię lalki- to moje hobby, ale coraz częściej dostrzegam inne, ważniejsze rzeczy, do zrobienia których będą mi potrzebne pieniądze.
No i jeszcze dochodzi ta cholerna nostalgiczna chęć powrotu do posiadania lalek sztuk dwie, tak jak to było na początku- Noę i Jirkę wszędzie ze sobą targałam, nie musiałam kupować im dużo rzeczy bo starczało mało, żadna nie była "pokrzywdzona". W temacie pokrzywdzenia, a właściwie jego braku, to lubię traktować lalki sprawiedliwie jeśli chodzi o ubranka, sprawy wizerunkowe i trochę też zdjęcia. Mniej lalek znacznie łatwiej traktować sprawiedliwie niż więcej.

Zostawiając rozkminę nieco z boku- chciałam sprzedać Toskę, ale patrząc na nią trochę dłużej niż zazwyczaj stwierdziłam, że dam jej (jeszcze) jedną (ostatnią) szansę. Bawiąc się w informatyka zdjęłam ogłoszenie z grupek sprzedażowych i przemianę zaczęłam od zmazania zbyt różowych policzków i ust, nadając całemu excukierasowi bardziej smutny wyraz, chyba do końca kariery w lalkowaniu dość mam uśmiechniętych Dalek po przebywaniu z jedną przez te kilka miesięcy. Wymieniłam jej chipy na ciemnobrązowe, wydarte siłą z mechanizmu Noi, która dostała w zamian czarne chipy Odie- pisanie o tym w tak lekki sposób jest dosyć makabryczne, szczególnie jeżeli ma się przed oczami prawdziwe oczy.
Jakiś czas temu zamówiłam razem z W. wigi z ForMyDoll, które niedawno przyszły i włosy dla Toski okazały się być strzałem w dychę.
Aktualnie młoda prezentuje się tak. I taka mi się podoba zdecydowanie najbardziej z dotychczasowych odsłon.
      


Do następnego! ~🔔


PS Nowiuśkie wigi i chipy dla lalek zamówione, skład ekipy trochę się zmienił. Mam nadzieję, że pojawią się tu niedługo wszyscy (absolutnie i kompletnie wszyscy) w swoich finałowych stylizacjach (odliczam dni do rodzinnej sesji z wypiekami na twarzy!).

Ze wszystkich lalek, które przeszły przez moje ręce (łącznie osiem sztuk plastiku) aż trzem zostawiłam oryginalny makijaż ust (śmieszny fakt- z tych delikwentów mieszka ze mną obecnie tylko jeden). Nie wiem co jest z tymi ustami u lalek, że tak mnie denerwują. Lubię je jako oddzielne elementy, ale często kompletnie nie współgrają dla mnie z resztą twarzy. U Mo na przykład wydawały mi się zdecydowanie za ciemne. Po pierwszym rozebraniu wyżej wspomnianego, umyciu go i wciśnięciu ciała we wcześniej przygotowaną, napojoną herbatą koszulę, przystąpiłam do misji przemalowywania.
Tak oto Mortimer zyskał nowe usta. I rozkrwawione kłykcie, powodów dla ich zaistnienia w sumie brak, no chyba że policzymy jako powód wysoce subiektywną estetykę. Wcierając suche pastele w usta (nie swoje) wymieniłam mu od razu rzęsy na gęstsze (kolejny z moich prywatnych odchyłów, firmowe rzęsy to największy wróg zaraz po ustach) i wymyśliłam, że zorganizuję szare chipy. Najpierw jednak musiałam wyjąć stockowe, co okazało się traumatycznym przeżyciem dla mnie, mojego śrubokrętu i wspomnianych chipów- w swojej lepkiej całości przetrwał tylko jeden, drugi rozpadł się na lepkie kawałki. Nie wiem, czym ktoś przyczepiał mu te chipy, ale nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Po podmalowaniu nowych chipów metalicznym szarym lakierem do paznokci znalezionym w sekretarzyku rodzinnego domu Mo został ponownie skręcony.
  (wianuszek założony przez W. raczej żartobliwie niż poważnie, acz całkiem mu w nim do twarzy)



  
Kilka dni temu wymieniłam z ciekawości chipy Mo na złote i cholera no, wygląda całkiem fajnie. Nadal intensywnie myślę też o zakupie chłopakowi wiga jakiejś lepszej jakości (Leeke czy inne Formydoll), szarego i kręconego, fason podobny do obecnego. No i wypadałoby obsypać rodzynka ubraniami. Koszulami szczególnie. Beznadziejnymi spodniami w kratę. Swetrami w paskudne wzory. Oblepić plastrami poharatane łapy. 

PS Następne w postowej kolejce są Toska i Noah (zapewne w dokładnie tej kolejności), ich relacje opatrzone będą zdecydowanie bogatszą liczbą zdjęć. Po skończeniu tej szalonej serii planuję/pragnę skrobnąć coś o charakterach/zainteresowaniach/życiach(? sprawa dyskusyjna), jakie mają członkowie rodzinki przewijający się na tym blogu.

Do następnego 💭

Do następnego! 🍵

spakowana w pudło i (prawie) gotowa do drogi

Po Lone zostały mi karmelowe chipy, kilka zdjęć i wspomnienie przyjemnego doświadczania cudownej miękkości torsu obitsu SBH na porządku dziennym. Zastanawiam się, czy po każdej sprzedaży lalki nie powinnam tworzyć małej tabelki podsumowującej cały proces decyzyjny-najpierw jej kupna, potem szeroko pojętej customizacji i końcowej sprzedaży, bo zauważyłam, że element pierwszy i ostatni sekwencji realizuję szalenie impulsywnie. Nie wiem, czy to życie nie dostarcza mi potrzebnych emocji, ale wydawanie pieniędzy w zupełnie przypadkowych momentach na zupełnie przypadkowe rzeczy powoli staje się moim ulubionym sportem. Lone lubiłam i lubię nadal, zwyczajnie i po ludzku przytłoczyło mnie posiadanie pięciu lalek, z których z dwóch rodzajów (?)- Pullip i Dal, miałam po dwa egzemplarze. Nowy rok, nowa zasada: z każdego rodzaju po jednym by zachować złoty środek. I w ramach zasady złotego środka: dosyć lalek, których kolorem przewodnim jest złoty.

Następna pod nóż trafiła Odie (Dal Steampunk Eclipse Icarus). Było to zaskoczeniem również w pewnym sensie i dla mnie. Wyprzedana, wyśniona, wyczekana- przetrwała u mojego boku raptem kilka miesięcy. Z perspektywy czasu jest mi trochę szkoda, ale wierzę, że w nowym domu jest jej znacznie fajniej!

ostatnie zdjęcie, jakie jej zrobiłam, to zdjęcie sprzedażowe- smutne ale prawdziwe

To teraz, po szybkim rachunku sumienia i podsumowaniu zeszłorocznych szaleństw, chciałam dać znać, że stara ekipa zostaje w starym składzie, a Noah i Toska nawet w zupełnie nowych wizerunkowych odsłonach. Dodatkowo, coby się nie nudzić między jedną beznadziejnie długą lekturą na zajęcia a drugą, zaplanowałam sobie kilka całkiem ambitnych okołoblogowych aktywności.
Fajnie byłoby publikować coś częściej niż raz na trzy miesiące, bo dzisiaj na przykład przypomniało mi się, że jednak jakiś lalkowy blog to kiedyś miałam. Zalogowałam się z uśmiechem tryumfu, a tu ostatni post z października. Mamy styczeń. Nie sądzę, że porwę się na coś tak skrajnie nierealnego jak wyjście z aparatem na dwór zimą cotygodniowe posty, ale ze dwa w miesiącu można by spróbować trzasnąć. Cztery posty siedzą sobie już wygodnie w kopiach roboczych. Zdaje się, że cała energia, jaką zdążyłam zgromadzić przez kawałek świątecznej wolności, wyczerpała się właśnie na nie. W każdym bądź razie, kolejne cztery tygodnie załatwione. Co stanie się dalej? Czas pokaże.
Mam trochę problem z chcę-to-listą, bo niczego tak naprawdę nie chcę (wow, co za mocne stwierdzenie). Obecna drużyna plastiku zupełnie satysfakcjonuje nie tylko moje skrzywione poczucie estetyki, ale i mój portfel. W tym miejscu ostrzeżenie- post piszę oczekując na kupionego w trakcie jego tworzenia ostatniego już członka rodzinki (debiut na blogu, mam nadzieję, niedługo). Zamiast chcę-to-listy rozważam zakładkę, do której wrzucę zdjęcia modeli lalek najbardziej cieszących moje oczy swoimi stockami/które często oglądam w grafice google kiedy powinnam spać już od trzech godzin/które może bym miała, gdyby nie wyrzuty sumienia i brak funduszy.
Na zimę zasypiam zdjęciowo, bo światło w pokoju jest słabsze niż wiosną, a rękawiczkami nadal intensywnie gardzę. W ramach walki z niechęcią do tych materiałowych wspomagaczy postawiłam sobie za cel zrobienie dwóch sesji w śniegu, do czego zainspirowała mnie głownie świetna biała czapka ze stocku Dal Risy, którą wydębiłam do zdjęć od W. Teraz czekam tylko na śnieg.
Last but not least, lutowej Noi, jako weterance, należy się urodzinowa sesja z mnóstwem balonów (już zakupione do tego celu w lokalnym chińskim sklepie), kolorowych serpentyn i, w wersji najbliższej ideałowi, kawałkiem mini-ciasta i resztą rodziny.
Plany są, o realizację się postaram z całą właściwą sobie pretensjonalną przesadą.

Do następnego i ubierajcie się ciepło ⛄!

Czas na solidną ścianę tekstu ze zdjęciami, czyli to, w czym się specjalizuję i za czym tęsknię od czasu do czasu!

Po pierwsze (dawno, ale prawda)- przedstawiam Odie, moją najnowszą, najniższą, najbledszą, najbardziej wyczekiwaną i wyłamującą się kolorystycznie z reszty towarzystwa podopieczną, która siedzi sobie u mnie od samej końcóweczki wakacji.


Odie to Dal Steampunk Eclipse Icarus, o której marzyłam dniami i nocami. Na każdej wishlistowej sklejce, jaką robiłam, miała swoje zaszczytne miejsce i chociaż moi lalkowi faworyci zmieniali się wraz ze mną, ona pozostawała. I jakoś nigdy nie przyszło mi do głowy zabrać się tak na serio za spełnienie tego małego marzenia. Łatwo można sobie wyobrazić moją reakcję, kiedy po wejściu na jedną z lalkowych sprzedażowych grupek na Facebooku zobaczyłam ofertę sprzedaży, jak pewnie równie łatwo można sobie wyobrazić, właśnie tego plastikowego graala. Modelu z moich snów. Jak zwał tak zwał. Zorganizowałam potrzebne fundusze, podziękowałam losowi i Airze, bez której nie byłoby to możliwe, policzyłam do dziesięciu i spełniłam marzenie.






Odie jest nieco oderwaną od rzeczywistości dziewczynką, której głównym zajęciem jest pakowanie się w kłopoty. Po fajniejszy opis zapraszam do zakładki, można się domyślić której jak już się przeczyta nazwę. W każdym bądź razie, czarny wig z Leeke, który Odie prezentuje na zdjęciach, jakoś nie do końca przypadł mi do gustu (chociaż jakościowo to cud), dlatego najnowsza sierota obecnie siedzi na półce w nowych czarnych chipach i w starej peruce Jirki, oczekując na przypływ gotówki.

Następna na liście duszyczek, którym poszczęściło się w życiu, ląduje Toska. Dostała świetnego wiga z Leeke w świetnym kolorze i, chyba wspomniane gdzieś wcześniej, świetne chipy. I jest świetna, mówię wam.








Z ciekawych spraw i sprawek, zakupiłam w końcu buty dla Mortimera, żeby biedaczysko mógł być zabrany na zdjęcia, które nie obejmują jego plastikowej osoby jedynie od pasa w górę :'^). Plus jest taki, że były tanie, minus taki, że dotrą pewnie za dwa miesiące.
Noah, w momencie wystukiwania przeze mnie na klawiaturze laptopa tego posta, leży rozłożona na części pierwsze, pozbawiona (dosłownie) twarzy. Jej ostatni makijaż, który wykonałam w przypływie weny rok temu, nie wytrzymał próby czasu (i upadania na ziemię co kilka minut podczas zdjęć)- szykuję dla niej zupełnie nowy faceup, mam nadzieję, że wyjdzie smutniejsza, doroślejsza i znacznie bliższa swojemu pierwotnemu projektowi niż poprzednio.

No, i przyszła jesień, taka z ciemnymi chmurzyskami, deszczem i brakiem ochoty na wyściubianie nosa poza ciepłe mieszkanie. To idealna pora na odetchnięcie i zabranie się za rzeczy, które w lalkowaniu uważam za najbardziej przyjemne- naklejanie nowych tatuaży w miejsce tych startych, mycie ubrudzonych od upadania na ziemię kończyn, czesanie, obcinanie i układanie wigów, zastanawianie się nad dylematami dotyczącymi przyszłych wizerunków i tworzenie sieci relacji między kawałkami plastiku. Słowem, ten bardziej leniwy, ale nie mniej twórczy czas.

Do następnego!✋

Nie mam pojęcia, co wydarzy się następnym razem, ale mogę zdradzić, że czekam na wigi z Leeke dla dwójki moich podopiecznych (oprócz wspomnianych wcześniej włosów Lone) i że Tosce również skapnęły chipy od Lullaby (postaram się zrobić jej jakieś aktualne zdjęcia).

A, no i przed chwilą zapłaciłam za jedno z moich największych lalkowych marzeń (wiszących zarówno na chcę-to liście, jak i w mojej głowie, od samych początków przygody z plastikiem). Spłukałam się totalnie, kompletnie i nieodwracalnie, ale było warto. Teraz tylko pozostaje czekać.

Do następnego!💫